Pieter Adrianus (Piet) Laban

LABAN (Pieter Adrianus, roepnaam Piet), geboren te Rotterdam op 17 februari 1926. Hij woont met het ouderlijk gezin in Rotterdam-Vreewijk, op het adres Blekerslaan 66. Bij de razzia van 10 november 1944 wordt Piet opgepakt, hij is dan 18 jaar en werkt bij de Distributiedienst. Hij moet naar Stadion Feijenoord, waar hij de hele dag in de regen op het veld staat. ’s Avonds wordt hij per goederentrein, nog bevuild door de paarden die erin hebben gestaan, weggevoerd; met zo’n 50 man wordt hij in een wagon gepropt. Na 3 dagen komt hij aan in Duitsland, in de omgeving van Gronau. Hij wordt ondergebracht in een schoolgebouw en moet loopgraven en tankvallen graven. Het met een pikhouweel gaten en sleuven in de harde grond hakken is zwaar werk. En het is ook gevaarlijk, want regelmatig worden de mannen beschoten door Engelse jachtvliegtuigen. Daarbij vallen ook doden. Na een bombardement op het Dortmund-Eemskanaal moet Piets groep op die plek herstelwerkzaamheden uitvoeren. Als ze ’s avonds naar de trein teruglopen worden we bespuugd en uitgescholden door Duitse jongens die langs de weg staan te kijken. Het harde leven valt Piet zwaar en hij voelt zich vaak ziek. Op eerste Kerstdag 1944 is hij er belabberd aan toe en wordt naar een lazaret gebracht. Via een ingreep van een verpleger –opzettelijk breekt hij het glas van Piets bril- krijgt Piet toestemming om 2 dagen naar Enschede te gaan om zijn bril te laten repareren. In Enschede besluit hij niet terug te gaan naar Duitsland. Via het Rode Kruis krijgt hij plek in een ambulancetrein, en moet zich voordoen als gewonde Duitse soldaat en tussen hen gaan liggen. Als er gecontroleerd wordt, moet hij zich stilhouden. Wanneer de trein een stuk voor Gouda stopt, ziet Piet kans uit de wagon te springen. Met minder obstakels dan gevreesd, komt hij ’s middags thuis aan. Maar de situatie is niet gemakkelijk: er is nauwelijks eten of brandstof, op straat voert de Duitse Wehrmacht een schrikbewind met razzia’s en vergeldingsacties. Overdag houdt hij zich thuis schuil en ’s avonds en ‘s nachts vindt hij onderdak bij een broeder en zuster van de kerk. Wanneer eind februari 1945 de voedselschaarste verder toeneemt besluiten Piet en zijn jongere broer Rinus om naar het plaatsje Lellens (prov. Groningen) te fietsen. Daar vinden ze onderdak bij families die ze kennen van de kerk. Piet wordt opgepakt omdat hij wordt aangezien voor iemand die sabotage heeft gepleegd, maar dit loopt goed af. In het nabijgelegen Ten Boer vieren Piet en Rinus de bevrijding, voor hen aanleiding om terug te gaan naar Rotterdam. Maar, zoals velen, stranden ze in Zwolle, omdat West-Nederland in quarantaine is. In Zwaagwesteinde, bij een zustergemeente, wachten ze 2 maanden totdat ze eindelijk naar Rotterdam kunnen. Wanneer het zover is, lukt het de broers om, tegen betaling, met een beurtvaartschip via Amsterdam in Rotterdam te komen. In 1953 trouwt Piet, wordt vader van 4 kinderen en hij en zijn vrouw vieren in 2023 hun 70-jarig huwelijk.

Bron: Stadsarchief Rotterdam