Edwin Rottenberg

Edwin Rottenberg is op 19 september 1920 in Amsterdam geboren. Zijn ouders wonen op de Noorder Amstellaan (nu Churchillaan). Hij is de jongere broer van Alfred Rottenberg, woont in Amsterdam en werkt daar in de sigarettenfabriek van zijn vader t/m 24 maart 1942. Als 8-jarig knulletje maakt hij dicht bij hun huis de Olympische Spelen mee. Dankzij een familielid met een perskaart mag hij naar enkele wedstrijden. Duitsland verliest met voetballen van Uruguay. De Duitse aanvoerder en doelverdediger Hans Kalb gaf de scheidsrechter een klap en werd van het veld gestuurd. Het is Edwins eerste gewaarwording van Duits gewelddadig optreden.

Als het dragen van een Jodenster verplicht wordt gesteld, vertrekt de 21-jarige Edwin op 25 maart 1942 uit Amsterdam, wordt over de Nederlands/Belgische grens gezet en naar een bevriende boerderij gebracht. De volgende dag gaat hij naar Antwerpen en haalt hij daar geld op bij de firma Rubens wat door zijn vader is geregeld. Edwin reist door naar Brussel en gaat naar een compagnon van zijn vader, verblijft daar vier dagen en komt in contact met een broer van Sally Noach, die hem inlichtingen geeft hoe hij zijn reis kan voortzetten.

Hij neemt de trein naar Doornik en loopt daar de grens over naar Frankrijk. Dan gaat het per trein naar Lille en vandaaruit weer per trein naar Parijs. In Parijs ontmoet Edwin de heer Coronel, een familievriend, waar hij geld achterlaat voor zijn broer Alfred, die later uit Nederland zal vertrekken. Een vriend van de heer Coronel brengt Edwin naar de demarcatielijn waarop hij deze passeert bij het plaatsje La Valette.

Hier wordt hij echter de volgende dag aangehouden door de gendarmerie en naar de gevangenis in Chateauroux overgebracht. Na acht dagen gezeten te hebben, krijgt hij een "sauf-conduit" naar Perpignan waar hij zich meldt bij de heer Kolkman. Deze huisvest Edwin in Le Soler waar hij een week verblijft. Met medeweten van de heer Kolkman vertrekt hij met een Belgische organisatie en een passeur op 30 april 1942 te voet door de Pyreneeën.

Edwin bereikt Figueiras en neemt de trein naar Barcelona. Hij wordt echter bij Gerona opnieuw gearresteerd en verblijft tien dagen in de gevangenis aldaar. Dan wordt hij via de gevangenissen van Figueiras, Barcelona en Saragossa naar het kamp Miranda de Ebro overgebracht waar hij aankomt op 18 mei 1942. Hier verblijft Edwin tot 27 juni 1943. Eindelijk, op die datum, komt hij met andere Nederlanders vrij en reist door naar Madrid. Dan gaat het op 15 juli 1943 door naar Praia das Maças in Portugal.

Edwin krijgt op 21 augustus 1943 een plaats in het vliegtuig naar Poole (Engeland). Na zijn verhoor wordt hij toegewezen aan de Marine. Met 17 andere Nederlanders van de Koninklijke Marine is hij als codeur gedetacheerd op Britse oorlogsschepen. Op 2 juni 1944 komt hij met een konvooi in Sheerness aan. Men is klaar voor de invasie, verloven zijn ingetrokken. Op 4 juni varen de troepenschepen en landingsvaartuigen uit als plotseling ter hoogte van Dover de ankerkettingen ratelen: de invasie wordt een dag uitgesteld wegens slecht weer. Op 5 juni varen ze verder en op 6 juni 1944 maakt hij aan boord van de Vivacious, een torpedojager uit 1916, voor de kust van Normandië de invasie mee. De Vivacious dient met andere torpedobootjagers als schild voor het slagschip Warspite (1916), dat met zijn 9 kanons in 3 torens 40 cm. granaten spuwt over de landdoelen.

Edwin is na de oorlog getrouwd met Käthi Sulzer (1927), ze krijgen twee kinderen: Felix (PvdA-voorzitter van 1992 tot 1997) en Sandra (1949) Rottenberg. Edwin is verkoopdirecteur bij het familiebedrijf, maar wordt in 1969 ambtenaar bij de gemeente Amsterdam. Hij wordt voorzitter van de Joodse roei‐ en zeilvereniging Poseidon en de eerste voorzitter van bewonersvereniging De Mirandabuurt. Hij is op 24 december 1997 in Amsterdam overleden. Edwins vader en zijn zeven broers en zussen hebben de oorlog niet overleefd.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders