Hugo Alexander Wilmar

Hugo Alexander Wilmar is op 28 mei 1923 in Amersfoort geboren. Zijn vader is als luitenant-kolonel verbonden is aan de Generale Staf. Hugo zit bij het uitbreken van de oorlog nog op het Rijnlands Lyceum. Hij gaat vaak naar de duinen om te jagen of te fotograferen. Zijn ouders wonen aan de Amalia van Solmsstraat 116, dat tijdens het bombardement op het Bezuidenhout op 3 maart 1944 door een blindganger getroffen wordt. In 1944 wordt Wilmar tijdens een razzia opgepakt. Hij doet zich voor als geestelijk gehandicapped en wordt naar de Ursulakliniek in Wassenaar gebracht. Na twee maanden komt hij vrij. Daarna vertrekt hij met Bob Hummelding via Parijs naar Pau, vanwaar ze met drie bewapende mannen van de Maquis, drie Amerikaanse vliegers en nog nog enkele mannen door de besneeuwde Pyreneeën trekken. Overdag schuilen ze in berghutten. Op de 7de dag bereiken ze de Spaanse grens. In Jaca worden ze opgevangen door de Guardia Civil, die hen naar Kamp Miranda brengt. Als Wilmar vrij komt, gaat hij via Madrid naar Gibraltar en dan naar de Verenigde Staten, waar hij wordt opgeleid in Kamp Le Jeune; dan naar Engeland, waar hij al in december 1944 aankomt. Daar volgt hij gedurende vier maanden een opleiding tot frontfotograaf. Hummelding gaat als oorlogsvrijwilliger bij de mariniers. In november 1945, inmiddels fotograaf bij de voorlichtingsdienst van de Nederlandse Mariniersbrigade, vertrekt Wilmar naar Indië. Van 1947 tot 1951 is hij in dienst bij De Spaarnestad. In die periode legt hij voor de Katholieke Illustratie en de Panorama de 'politionele acties' tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog vast. Later maakt hij voor deze bladen fotoreportages in onder andere Afrika en op de Nederlandse Antillen. Hij verongelukt op 17 december 1957 in Cusco, Peru. Zijn neef Hugo de Wolf maakt een documentaire over zijn leven (2019).

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders