William Leo Kalkhoven

Ook bekend als: Wim

William Leo Kalkhoven (Amsterdam, 20 juli 1904 - Sydney, 28 juli 1964) was een agent bij de verkeerspolitie en Engelandvaarder. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland wist hij in 1943 naar Engeland te ontsnappen. Hij diende in Engeland bij de Prinses Irenebrigade.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl

Willem Leo Kalkhoven is op 20 juli 1904 in Amsterdam geboren. Zijn vader, Daniël, had een café chantant in Rotterdam, maar verhuisde in 1897 naar de Saenredamstraat 41 in de Pijp in Amsterdam. Hij was daar sigarenmaker en bierbottelaar. Wim is de jongste broer van cabaretière Huibertina 'Tante Tilly' (1897-1991). In 1928 verhuist hij met haar gezin naar Medan (Sumatra). Tilly is er niet gelukkig en allen gaan in 1933 terug naar Nederland. In 1934 trouwt Wim met Bertha Marie van Konijnenburg (1901) uit Noordwijk. Hij keert in maart 1940 met zijn vrouw en kind vanuit Nederlands-Indië terug en wordt inspecteur bij de verkeerspolitie. Ze wonen respectievelijk in Den Haag, Blaricum en Valkenburg en in 1941 in Wijk aan Zee. Dit is speciaal met de bedoeling om van daaruit naar Engeland te ontsnappen, maar het loopt anders. Ten zuiden van Den Haag ligt het voormalige landgoed Ockenburg. Daar is een waterwingebied, dat ook voor de Duitsers verboden terrein is. Ockenburg wordt gekozen als vertrekplaats. De groep bestaat inmiddels uit acht, ene 'Faber', Willem Gerbrandy, Kalkhoven, Krijgsman, Laurentius Heico Quant, Ida Veldhuyzen van Zanten, verzetsstrijder Jan Wieringa en een schoolarts. Heico Quant heeft voor een marinesloep gezorgd en deze wordt op 18 december 1941 door de Amsterdamsche Rijtuig Maatschappij op een vrachtauto uit Schellingwoude opgehaald en naar Ockenburgh gebracht. Alles lijkt goed te gaan totdat de auto in het duinzand vastloopt. Terwijl de mannen proberen de auto los te krijgen gaan Ida Veldhuyzen van Zanten en Jan Wieringa kijken of de Duitsers hun lawaai hebben gehoord. Ze zien inderdaad een paar Duitsers naderbij sluipen. Ze waarschuwen de anderen en wandelen zo rustig mogelijk met Quant naar de uitgang. Twee Duitsers die ze tegenkomen kijken niet eens verbaasd. In het voormalige landhuis is een psychiatrische inrichting gehuisvest, dus er lopen wel vaker bezoekers rond. De chauffeurs worden gearresteerd en de volgende dag vrijgelaten. Gerbrandy komt in een dodencel van het Oranjehotel in Scheveningen terecht. Na zes maanden wordt hij op transport gezet naar kamp Vught. Daar wordt geconstateerd dat hij open tbc heeft, waarna hij naar een ziekenhuis in Den Bosch wordt gebracht. Zijn familie haalt hem daar op, maar hij overlijdt enkele dagen later. Voor Ida is het de derde mislukte poging. Quant en Krijgsman worden later gearresteerd, Quant overleeft de oorlog. In januari 1942 besluiten Kalkhoven, Faber, Ida Veldhuyzen van Zanten en Jans Wieringa via Frankrijk en Zwitserland naar Engeland te gaan. Kalkhoven wordt op 1 april 1943 toegewezen aan de gronddienst van de luchtmacht. Ida Veldhuyzen van Zanten, die al voor de oorlog een Engels vliegbrevet heeft gehaald, wordt bij de Air Transport Auxiliary ingedeeld. Wieringa komt bij de Prinses Irene Brigade en overlijdt na een ongeval op Walcheren. Wim Kalkhoven is in Sydney, Australië, op 28 juli 1964 aan longkanker overleden.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders