Johannis Evert van der Slikke

Ook bekend als: Jan

Johannes Evert van der Slikke (1922) is cadet-sergeant van het KNIL. Hij heeft met Jelke Bosch, Henk Bouvy, Hendrik Cohen, Rudolph Cort van der Linden, Joop van der Meij en John Siliacus geprobeerd naar Engeland te gaan. Op 20 september 1941 brengen ze een bootje van ruim 6 meter over de dijk naar het Amsteldiep bij Wieringen. Joop van der Meij heeft het plan uitgewerkt samen met Bosch en Siliacus. Om de kosten te dekken, zijn de andere jongens meegevraagd.

Als ze vertrekken is het goed weer, er is geen maan en er is wat oostelijke wind. Bij Den Helder lopen ze even vast, maar dat is snel verholpen. Op zee begeeft de motor het. Ze worden door een Duitse mijnenveger opgepikt en hebben net genoeg tijd om een blik met belastende papieren over boord te gooien. De Duitsers brengen hen naar Hoek van Holland, waar ze verhoord worden. Ze hebben een goed verhaal ingestudeerd en geven alleen de naam van de leverancier van de boot, Doornbos in Diemen, prijs. Deze heeft ook een goed verhaal ingestudeerd. Als de Duitsers hem vragen wie Van der Meij is, antwoordt hij "Luitenant-ter-zee Hijmans van de Nederlandse Zeereddingsdienst".

Na verhoor worden ze naar het Huis van Bewaring in Scheveningen (het beruchte 'Oranjehotel') gebracht, waar ze opnieuw verhoord worden. De Joodse Cohen wordt naar Sobibor gebracht en vermoord, de anderen overleven de oorlog. Van der Slikke heeft in diverse kampen gezeten (kamp Amersfoort, kamp Stanislau en Stalag 371 en 315 in Polen) en overleeft ook de oorlog.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders

Johannis Evert van der Slikke (25 april 1922 - 28 december 1999) was een Nederlander die tijdens de Duitse bezetting werd opgepakt bij een poging naar Engeland te varen. Na zijn arrestatie, op 20 september 1942, heeft hij achtereenvolgens in het Oranjehotel, Kamp Amersfoort, Kamp Stanislau en Stalag 315 (Przemyśl) in gezeten.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl