Edward Arnold van der Harst

Ook bekend als: Ed

Eddy was scout voor de oorlog. Hij hield zich bezig met allerlei verzetsactiviteiten en werd een tijdje opgesloten omdat hij NSB'ers belaagde. Hij ging als Engelandvaarder naar Engeland en ging vliegen voor de RAF.

Bron: Vereniging Scouting Nederland

Edward Arnold van der Harst is op 3 november 1918 in Singapore geboren als tweede zoon van Adriaan van der Harst (Yokohama, 1888), koopman in rotan, en Maria Margaretha Been (Scheveningen, 1894). Het gezin komt in 1925 naar Nederland, en woont dan aan het Oosteinde 206 in Voorburg. Ed gaat naar de Christelijke HBS Bezuidenhout en daarna in Leiden Indisch recht studeren, met Chinees als bijvak. Die taal fascineert hem zodanig, dat hij al gauw de andere vakken heeft laten vallen. Na de echtscheiding van zijn ouders vertrekt zijn moeder naar Engeland. Leendert en Ed blijven bij hun vader die hertrouwt waarna nog een zusje en drie broertjes geboren worden. In november '40 wordt Ed tijdens relletjes in de Fahrenheitstraat gearresteerd wegens het bezit van een gummistok. Hij wordt overgebracht naar het Huis van Bewaring in Scheveningen (het 'Oranjehotel') en na verhoor op het Binnenhof voor tien weken opgesloten. Hij deelt een cel met de Engelandvaarders Jean Mesritz en professor Baas Becking en nog vier anderen. Na zijn vrijlating komt Eddy in contact met Nico Rijsdijk, met wie hij 'verdwaalde’ militairen van de Britse Expeditie Force onderbrengt bij Nederlandse gezinnen. Bij terugkomst van een van zijn reizen blijkt dat hij door de Duitse Sicherheitsdienst wordt gezocht. Hij besluit naar Engeland te gaan. Hij vertrekt op 15 maart 1942 en gaat via Luik en Brussel naar Frankrijk, steekt bij Angouleine de demarcatielijn over en bereikt via Lyon en Montauban in drie weken de voorlopers van de Pyreneeën. Daar accepteren de gendarmes zijn amateuristisch vervalste carte d'identité niet. Voordat ze hem de handboeien kunnen omdoen, springt Eddie uit de snel rijdende trein. Hierbij worden enkele vingers verbrijzeld. Hij wordt naar het hospitaal in Perpignan gebracht. De Weense jongen in het bed naast hem geeft hem het adres van Joop Kolkman en diens opvanghuis. Twee en een halve maand later strompelt Eddie het hospitaal uit. De breuken en wonden zijn nauwelijks genezen en de twee geamputeerde vingers voelen onwennig aan, maar toch gaat hij op weg naar Kolkman, die hem onderdak verleent. Vandaar kan hij begin juli 1942 met een konvooi mee naar Spanje. Hij kan met de Cabo de Hornos mee, en gaat eind 1942 van Canada naar Engeland waar hij op 17 december aankomt. In Engeland behaalt hij zijn vliegbrevet, maar als het wachten op actie hem te lang duurt vraagt hij om overplaatsing naar de Royal Navy, waar door het gevaarlijke werk op de vliegdekschepen steeds open plaatsen vallen. Samen met de Engelandvaarder Marinus van den Brink begint hij aan het gevaarvolle werk boven de oceaan. Begin 1945 stapt Eddie over naar het 860 squadron van de Nederlandse Marine Luchtvaart Dienst. Na de bevrijding wordt zijn liefde voor het uniform snel minder en vestigt hij zich in Frankrijk, aan de voet van de Pyreneeën.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders