Christiaan Jacobus Anthonius van Collenburg

COLLENBURG van (Christiaan Jacobus Anthonius), geboren te Schiedam op 14 april 1908. Hij trouwt in 1937 met een Duitse vrouw en woont in 1944 met haar en hun vier kinderen in de Schiedamse Schrijversbuurt, op het adres Potgieterstraat 25b. Bij de razzia van 10 november 1944 wordt Christiaan opgepakt, hij is dan 36 jaar en scheepsschilder. Als maagpatiënt ligt hij nog op bed, maar hij moet mee. Met zijn bovenbuurman probeert hij zich nog aan de vordering te onttrekken, maar wanneer wordt verteld dat er mensen zijn doodgestoken, staken zij hun poging. Christiaan moet eerst naar de Merwehaven en pas de volgende avond moet hij lopend, via de rijksweg bij Overschie, naar Delft. Onderweg reageren de Duitse soldaten hevig schietend op een zwangere vrouw die haar man nog wat eten wil meegeven. Dit maakt diepe indruk op Christiaan. Vanuit Delft wordt hij met de trein op transport gezet. Onderweg heerst een gedrukte stemming en wanneer de mannen beseffen waar ze heengaan, wordt er gehuild. Via Amsterdam komt de trein in de vroege ochtend van 12 november 1944 aan in Hilversum. Daar vraagt Christiaan, vanwege zijn maagproblemen, aan een zuster om een dokter. Even later wordt hij naar een wachthuisje gebracht. Hij krijgt er een glaasje water en wordt door een vrouw meegenomen naar een gezin waarvan de man zelf onderduiker is. Christiaan verblijft daar twee weken en wanneer het in Hilversum weer rustiger is geworden, gaat hij op een dag al om 05:30 uur met drie andere mannen op stap. Door bemiddeling van de ondergrondse krijgen zij een uitgestippelde route naar Rotterdam, maar die raken zij kwijt en moeten zodoende naar eigen inzicht verder. In Kockengen, de mannen hebben dan al uren in de regen gelopen en zijn aan het einde van hun krachten, worden de mannen goed opgevangen door een boerengezin. Maar de volgende dag gaan de mannen toch verder en na een overnachting in Linschoten, bereiken zij Rotterdam, waar een van hen woont. Hij is thuis en laat de drie anderen aan hun lot over. Omdat Christiaan een van de andere mannen moet ondersteunen omdat die mank loopt, gaat het niet zo snel, maar klokslag 20:00 uur bereiken ze Schiedam, waar ze ergens aanbellen voor onderdak. De volgende ochtend om 06:00 uur gaat Christiaan naar zijn huis, en als hij er bijna is, krijgt hij de schrik van zijn leven. Er wordt in de lucht geschoten en hij denkt dat hij zo vlak bij huis weer gearresteerd zal worden. De opluchting is groot wanneer blijkt dat twee matrozen op een fiets uit baldadigheid de schoten hebben gelost. Op 26 november 1944 is hij weer thuis. Nog geen vijf maanden later overlijdt zijn vader. Na de oorlog wordt Christiaan zelf nog enkele keren vader.

Bron: Stadsarchief Rotterdam