Johannes van Meij

Ook bekend als: Joop, Johannes Nicolaas Jozef van der Meij

Johannes (Joop) Nicolaas Jozef van der Meij is op 6 maart 1910 in Raalte geboren. In 1928 is hij adelborst geworden en in september 1931 is hij beëdigd als luitenant-ter-zee der derde klasse. Hij gaat bij de onderzeedienst en wordt naar Nederlands-Indië gestuurd. Terug in Nederland dient hij vanaf 1937 bij de afdeling personeel van het Ministerie van Marine. Tijdens de Spaanse burgeroorlog vaart hij op de Hr. Ms. Hertog Hendrik ter bescherming van konvooien in de Straat van Gibraltar. Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, is hij in Den Helder verbonden aan de aldaar gevestigde opleiding Militaire Vorming. Hij is inmiddels luitenant-ter-zee der tweede klasse. Als officier wordt hem op 14 juli 1940 de erewoordverklaring voorgelegd, waarin hij belooft niets tegen de bezetter te ondernemen. Hij ondertekent deze en wordt daarna door de bezetter eervol ontslagen. Voordat hij naar Engeland vertrekt heeft hij bij toeval informatie gelezen over een vaargeul bij de Afsluitdijk. Hij gaat op onderzoek uit en ontdekt dat er aan de noordkant van de dijk een geul is van ongeveer 3 meter diep. Deze informatie is voor 'Londen' zeer waardevol met het oog op een eventuele invasie van de geallieerden in de noordelijke provincies en de doortocht naar Duitsland. Met Henk Bouvy en John Siliacus, beiden voormalig officier op de Hr. Ms. Jan van Galen, werkt hij een ontsnappingsplan uit. Hij koopt een bootje en terwijl Bouvy de motor en de buitenmotor test zoekt hij met Siliacus naar een goede vertrekplaats. Om de kosten te dekken vragen ze nog enkele mannen met hen mee te gaan: Jelke Bosch, Hendrik Cohen, Rudolph Cort van der Linden en Johannes Evert van der Slikke. Op 20 september 1941 vertrekken ze. Het bootje is te water gelaten bij de westpunt van Wieringen. Ze lopen even vast bij Den Helder, maar daarna bereiken ze open zee. Daar worden ze door een Duitse mijnenveger ontdekt en gearresteerd. Op 23 september worden ze naar het Huis van Bewaring in Scheveningen (het Oranjehotel) gebracht. In maart 1943 wordt in Utrecht het vonnis geveld. Van der Meij wordt op transport gezet naar een tuchthuis in Rheinbach. Omdat hij erg verzwakt is, moet hij enveloppen maken en oude uniformen uit elkaar peuteren. Later moet hij in een machinefabriek in Siegburg werken. In maart 1944 naderen de Amerikanen het kamp. Er worden 100 gevangenen door de Wehrmacht gefusilleerd voordat de gevangenisdirecteur hiertegen succesvol protesteert. Dan besluit de Wehrmacht het hele kamp op te blazen, hetgeen voorkomen wordt door de Amerikanen. Op 10 april worden de gevangenen bevrijd. Vijf dagen later wordt bij Van der Meij vlektyphus geconstateerd. Hij mag op 23 mei met een Belgisch konvooi mee naar Verviers en komt enkele dagen later weer thuis. Na de oorlog gaat hij op de torpedojager Hr. Ms. Tjerk Hiddes naar Indië terug. Hij neemt deel aan de 'politionele acties' en aan de bezetting van het eiland Menari bij Soerabaja. In 1951 wordt hij aangesteld als hoofd van de personeelsafdeling op het ministerie. Nadat hij commandant van de Hr.Ms. Evertsen is geweest, wordt hij in 1956 bevelvoerend officier van het marine-opleidingskamp in Hilversum. Van 1962-1972 is hij directeur van het Katholiek Ziekenhuis in Hilversum. Hij overlijdt in 1999. Na de oorlog heeft hij het boek 'Op erewoord, oorlogsherinneringen van een marineman' geschreven.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders

Johannes Nicolaas Jozef van der Meij (Raalte, 6 maart 1910 - 1999) was luitenant-ter-zee 2de klasse en een verzetsdeelnemer. Bij een poging naar Engeland te vluchten werd hij opgepakt en via verschillende gevangenissen in Nederland kwam hij uiteindelijk in Duitsland in de gevangenis terecht, waar hij tot de bevrijding vastzat.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl