Willem den Boer

Ook bekend als: Willem

Willem den Boer is op 7 maart 1889 in Charlois/Rotterdam geboren. Hij is in 1913 getrouwd met Maaike Stijntje Vaandrager (1886-1959) en woont op de Singel 422 in Dordrecht. Hij is scheepsbouwkundig ingenieur en oprichter en directeur van N.V. Technisch-bureau voor Scheeps- en Werktuigbouw "Ir. den Boer" te Dordrecht. Tevens is hij reserve-majoor voor speciale diensten der Artillerie. Op 10 mei 1940 is hij betrokken bij de gevechten bij Dordrecht. Voor zijn moedig optreden krijgt hij later het Bronzen Kruis. Na de capitulatie wordt hij commandant bij de verzetsorganisatie 'De Oranjewacht'. Al gauw wordt hij door de Duitsers gezocht. Hij kan in 1941 als zesde man mee met de Amsterdamse arts Ben Sajet, die in een 4,5 meter lang bootje naar Engeland wil oversteken. Den Boer wil de Nederlandse regering om instructies en steun voor het Nederlandse verzet vragen. De overige deelnemers zijn Sajets zonen Jaap en Herman, Kees de Graaf en Louis Gerads. De boot wordt in het geheim met een kleine vrachtwagen naar Petten vervoerd en op 18 juni in de Hondsbosschevaart bij de Zijpersluis te water gelaten. Dijkbaas Jan Bellis helpt de mannen naar zee te komen. Ze roeien naar de Leihoek en kort voor middernacht trekken ze met hulp van Arie Bellis en Herman Corbière de boot over de zeedijk. Als de klok twaalf uur slaat horen ze de laarzen van Duitse wachtposten op de dijkstenen klossen, maar het loopt goed af. Juist als ze de boeg door de branding willen sturen, zien ze Herman Corbière in de boot klauteren. 'Ik kan niet meer terug', fluistert hij. Het lukt de mannen niet door de branding te komen en daarom zetten ze de motor aan. Van navigeren had niemand verstand. Sajet strekt zijn arm naar de Poolster en ze sturen de boot loodrecht op de richting die zijn arm aangeeft. Zo varen ze van oost naar west. De zee is rustig en ze blijven dankzij een mistbank onopgemerkt door een groot schip dat op korte afstand voorbij vaart. Als de wind aantrekt en de motor uitvalt moeten de mannen flink aan de riemen. Tot overmaat van ramp verliezen ze een van die riemen. Ondanks de lichte paniek in het bootje besluiten ze door te zetten. Na zo'n 36 uur varen worden ze gezien door een vliegtuig en even later stoomt een schip op hen af. Tot hun vreugde is het een Engelse oorlogsbodem. Ze worden aan boord genomen en naar Engeland gebracht. In Londen raakt Den Boer ervan overtuigd dat eensgezindheid bij de Nederlandse autoriteiten ontbreekt en er zelfs sprake is van wantrouwen en tegenwerking. Vergeefs dringt hij aan op het organiseren van het verzet in Nederland van Londen uit. Londen vindt hem 'een lastige kerel' en op zijn beurt voelt hij zich er niet thuis. Hij wil terug naar Nederland, maar tijdens zijn parachutistenopleiding komt hij zo ongelukkig neer, dat hij ruim een maand in het ziekenhuis moet blijven en pas na negen maanden is hersteld. Hij zit in verschillende commissies die steun geven aan Engelandvaarders, en spreekt regelmatig voor Radio Oranje. Zijn werkzaamheden voor de Nederlandse regering geven hem weinig bevrediging: rapporten waarin hij zijn visie geeft op de bevrijding van Nederland, verdwijnen in een la. Het leidt ertoe dat hij na de oorlog in soms felle bewoordingen strijd voert voor eerherstel voor het verzet. Na de oorlog woont hij weer in Dordrecht. Willem den Boer is op 8 maart 1969 overleden. Hij is begraven op de Algemene Begraafplaats in Dordrecht, nu de Essenhof.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders