Emanuel Jacob Dijkman

Emanuel Jacob Dijkman is op 5 april 1906 in Rotterdam geboren als 3de kind van Johannes Levinus Dijkman (1881) en Johanna van Rijnen (1883), beiden uit Rotterdam. Hij is vrijgeloot voor militaire dienst en wordt metselaar. Hij woont in 1940 in de Rembrandtstraat 42 in Rotterdam en heeft onder meer gewerkt bij het Rotterdamse bouwbedrijf Inselminie. Bij het bombardement van 14 mei 1940 wordt zijn werkplaats verwoest en komt een schoonzus van hem om het leven. Tot augustus 1940 ontvangt hij financiële steun, waarvan ook zijn moeder en twee nog bij haar wonende kinderen moeten leven. Het arbeidsbureau dwingt Emanuel in Duitsland te gaan werken; bij weigering wordt de steun ingetrokken. Voorlopig mag hij echter in Venlo aan de slag bij de bouw van villa’s voor Duitse vliegeniers. Zijn salaris voor 60 uur per week werken bedraagt 1 gulden per uur. Eind november zit hij weer thuis en dan komt er een brief van het arbeidsbureau: hij moet naar Duitland, bij niet reageren zal hij van zijn bed worden gelicht. In het Franse Lorient gaat hij aan de slag bij de bouw van een duikbootbasis. Hij moet er tegen een salaris van 66 cent per uur 12 uur per dag zakken cement dragen voor de Duitse firma Holsmann. Zijn zakgeld bedraagt 3,75 gulden per week, de rest gaat naar zijn moeder in Rotterdam. Als hij met verlof thuis is, tekent hij zonder toestemming van het arbeidsbureau een contract bij de firma Goddijn in Zeist, die voor de Duitse bezetter arbeiders voor werk in Finland regelt; hij moet in het plaatsje Rovemini helpen bij de bouw van barakken voor de Wehrmacht. In oktober 1944 neemt hij de trein naar Cohave, vanwaar hij met een aantal Nederlanders per boot naar Zweden gaat. Na daar een tijd in de bossen te hebben gewerkt vliegt hij 26 februari 1945 met hulp van het Nederlandse consulaat in Stockholm naar Engeland. Daar meldt Emanuel zich bij de Prinses Irene Brigade.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders